Ik had na een poosje een enorme hekel om boodschappen voor mijn buurvrouw te doen. Wat mij opvalt bij sommige mensen, als ze hulp vanzelfsprekend gaan vinden dat ze kleine monstertjes worden. Ze worden opdrachtgevers. Diverse keren werd ik ter verantwoording geroepen. Een keer kwam ze met een woedend gezicht en een pak eieren op me af, en zei,"Wat moet dit voorstellen?". Ik staarde in een doosje met 6 witte eitjes, en ik vermoedde dat het om de kleur ging. Ik legde uit dat witte eieren van witte kippen waren, en bruine eieren van bruine kippen. Nog een beetje nasputterend sloot ze het doosje, en zei niets meer. En zo kan ik nog tal van zaken opnoemen, ik bewaar ze voor een volgende keer.
Ik ga nooit meer boodschappen voor buren doen. Er wonen nu alleen maar oude dames om me heen dus er is al geen beginnen aan. Bovendien ben ik zo langzamerhand zelf een oude dame geworden.
Als ik zelf echt niet meer kan dan bestel ik wel via albert.nl

Op mijn weblog laat ik mijn gezonde kant zien. Deze kant van mij overheerst niet. Ik denk dat ik op deze blog eens lekker ga zeuren. Helaas ben ik niet zo'n literair talent, want dan is het natuurlijk leuker. Neem Theodor Holman, een echte maestro op dat gebied. Maar dat is dan jammer. Ik waarschuw maar. Dit wordt een zeurblog.