De eetlust van een 15jarige, de energie van een 80jarige.

Heb ik weer dat griepgevoel. Het is de afstraffing na het eten van teveel allergische zaken. Zo heeft mijn huisarts het 15 jaar geleden uitgelegd. Het beprkt je leven zo. En van gekkigheid weet ik soms niet wat ik moet eten. Gillend gek word ik ervan. Zo is het in mijn vorige woning misgegaan en ik moet oppassen dat het niet weer gebeurt. Gebrek aan energie en gedoe met eten.
Als ik naar mijn lichaam zou luisteren dan zou ik nog minder doen dan ik nu doe( en alleen maar fruit en koekjes eten, en nooit meer groente eten). Ik moet mezelf steeds opzwepen om me tot actie te bewegen. Inzinkingen als deze verergeren het ook nog eens.
Ik hoop nog mee te maken dat ik mijn huis heb ingericht zoals ik wil, voordat ik van deze aardbol vertrek.

verjaardag tag

verjaardag tag

Eén van mijn zussen was een keer helemaal van slag; ze had een toekomstbeeld van zichzelf in een verpleeghuis gehad, en ik kwam haar opzoeken (of dat laatste ook bij dat gruwelijke toekomstbeeld hoorde weet ik niet). Ik dacht bij mezelf, als ik je nog herken, want ik vond het een heel optimistisch toekomstbeeld.
Ik zag eerder een beeld dat je al kwijlend in je incontinentie luier zit en niemand komt je verschonen. Je herkent je niemand meer en jij wordt ook niet meer herkend. Daarom ben ik blij met het iniatief van een aantal oudere BN's. Ze hebben onlangs Uit Vrije Wil, opgericht.
http://www.uitvrijewil.nu/
Misschien is het nog wel erger als je nog helemaal bij de tijd bent maar je lichaam wil niet meer.

Op de begrafenis van de buurvrouw merkte ik dat de kleindochter mij demonstratief niet groette. Misschien was dat vanwege mijn boycotactie. En misschien ook omdat ik weleens gevraagd had of de TV wat zachter mocht. En omdat ik, volgens de buurvrouw haar etuitje meegenomen had en het toen stiekem weer teruggelegd had. Ik heb na mijn boycotactie nog veel boodschappen voor haar gedaan, meer kon ik niet doen.
Onlangs hoorde ik dat twee van de drie zonen en schoondochters ook overleden zijn. Allen nog niet eens zo oud. Gelukkig dat ze dat niet mee gemaakt heeft. De oudste zoon die bij de geboorte zuurstofgebrek had gehad en daardoor gehandicapt was geraakt, leeft nog. Van hem hadden ze gezegd dat hij niet oud zou worden.

De fout van de buurvrouw was, zo kan ik elk item beginnen want dit blog gaat over andermans fouten, er wordt geen hand in eigen boezem gestoken, was dat zij mij 'boodschappenmeisje' noemde. We kregen een nieuwe buurvrouw die ook aanbood om boodschappen te doen. Ze bedankte haar beleefd maar ze had al een 'boodschappenmeisje'! Ik was woedend, zwakjes protesteerde ik. Ik vind het nog steeds vreemd dat ik niet heftig protesteerde want wat moest ze als ik ziek werd?
Ze heeft het geweten, op een goede dag had ik er genoeg van, en heb haar maanden niet bezocht en het werd een strenge winter.